Bu ne hâl ?


Arada bir köşeye çekiliyor hayâ. Krizi tutuyor acılarının… Saatlerce, bazen günlerce, satırlarını yokluyor. Susuyor ya hayâ, kan krizlerinden adı sin olan bir kriz doğuruyor.. Hangi ses alabora ediyor da bu kadar içinde kalışına kahretsin geçiriyor hayâ. “Ölecek miyim anne” deyişlerine, hiç yaşamadın ki denilse de, hayâ böyle işte. Başlıyor bu defa gülmeye.. Gülüşlerinde kimsesiz ağlamaları sahiplenmişçesine…Öldü sanıyorlar hayâyı. Çünkü herkes bir intihar bekliyor. Yangının adından ürperenler, azabın derecelerinden kaçırırken düşlerini, hayâ her krizini cennetin annelerinden saklıyor. Doğurduğu krizler söndürüyor işte yangını ve derecelerini…

Sin krizi belâyı musallat ederek geliyor bu defa. Gözlerine siyam olan hüzünden bir taç yapıp, krizlerinin en krizini yani sin’i ödüllendiriyor… Ve hayâ öldü/ sandıklarında, çıkageliyor…

Yüzlerde ölüm sevinciyle acılar bitti zannedildiğinde şokların ve artçıların şiddeti ölçülemeden bir deprem geçiriyor insanlık. “Hayâ ölmemiş..!” Acılar geliyor ardından ve krizleri… Hayâ sin krizine bakıp gülüyor.. Krizler ona müptelâ, acılar ona aşık.. Ve hayâ ölmemiş bir aşık !…

aralık 12 2009 SY

Reklamlar

Edeble gelen, lütufla gider.. | Ruhu nazarlı kıza bir şeyler bırak :)

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s