Aşk olan


O, konuşunca ahiretimi de dünyalığımı da elinde tutan… O, konuşunca yüzümdeki renklerin çare çare değişmesine vesile olan. O, konuşunca kuşların gönlümü tavaf ettiği… O, konuşunca rahmetin Hakk’ın sevgisinden çıkıp bizi “sevgili” eylemesi.. O konuşursa aşk olur, ona konuşursam aşk dökülür…

Sol yanımca, sol yanınca aşka şehidiz inşAllah…

Dün çok sarıldım sana! Ağladım omzunda içten içe, sessizce. Gül döndü yüzüme. Gül, güldü gözlerime. Ve gül, Sen’din güldüğünde… Öfken Ömer’di başımda. İlmin Ali’ydi. Sevdan Muhammed a.s’dı. Dostluğun Ebubekir ve Kur-an’ı yudumlayışın hele de Elif ve Lam’ı anlatışın Zinnureyn’di yani Osman!…

Gel de aşk olma başımda! Gel de gül olma! Gel de sevinme! Gel de delirme!…

“18” yıl öncesinden değil, “elest bezmi”nden itibaren, “hoş geldin Sevgili”

/Bu sözlere göre bilemedim Ruh-u halimi/
29 eylül 2008

Reklamlar

Edeble gelen, lütufla gider.. | Ruhu nazarlı kıza bir şeyler bırak :)

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s